Eindelijk was het zover, het tweede team mocht aan de bak, beoogd slachtoffer Amsterdam West 7 kwam op visite. Om hun gunstig te stemmen had Jan verse koffie, thee en koekjes gehaald en zelfs voor een live achtergrondkoortje gezorgd.
Boris moest zich ter elfder uren terug trekken, omdat zijn leraren een tentamen hadden bedacht, waarvoor nog druk gestudeerd diende te worden.
Gelukkig hadden wij een uitstekend vervangend teamlid dat alleen altijd zijn auto zeer dubieus parkeert op plekken waar de tarieven nogal zeer hoog zijn (lees parkeerboetes), zodat hij eigenlijk bedankt had voor extern maar ons thuisspelend graag wilde versterken.
Dan de wedstrijden; Op bord 1 was Gerben aangetreden, stoïcijns onverschrokken en met een biertje trachtte hij zijn tegenstander uit balans te brengen. Gerben kwam zelf zwaar onder druk en de heren waren zo in het spel dat zij beiden de winstkansen (zelfs mat in 2) over het hoofd zagen en uiteindelijk in remise moesten berusten.
Op bord 3 was Max bezig zijn imponerend gemiddelde op te vijzelen (hij was zelfs gevraagd voor het lidmaatschap bij ons eerste team) maar overspeelde zijn hand al in de derde zet. Hij ploeterde voort en wilde eigenlijk niet opgeven, maar toen de rook was opgetrokken en bleek dat hij een toren en pion achterstond, feliciteerde hij zijn tegenstander en moest zes flessen wijn achterover slaan om een beetje bij te komen. Natuurlijk is dat sterk overdreven want ik heb zelfs een glaasje meegedronken.
Bord 2: Jawel onze voorzitter, na een welverdiende vakantie naar het altijd zonnige Balconia ging hij goed gemutst ten strijde. Af en toe grijnzend en met een minachtend lachje deed hij zijn zetten en pareerde een degelijke aanval van zijn tegenstander. Nadat de stellingen redelijk gelijk waren bood zijn tegenstander remise aan. Zoals het hoort vroeg hij aan mij, zijn teamcaptain, of dat gezien de stand een goede keuze was. Nadat ik superintelligent naar de stelling en de stand van dat moment had gekeken stemde ik toe om het te accepteren. Minzaam keek hij naar mij, glimlachte en speelde nog anderhalf uur verder om alsnog remise te accepteren. Het was een goed gevoel om te ondervinden dat mijn spelers mij altijd zeer serieus nemen.
Bord 4: Onze nieuwe aanwinst Moreno, gepromoveerd uit het derde team en dan ook nog meteen op bord 4 mogen beginnen; het werd hem te veel. Door emoties bevangen verloor hij in de beginfase een pion en kreeg een iets mindere stelling. Vechtend ging hij ten onder, reeds denkend aan het excuus wat hij moest vertellen aan zijn lieftallige vrouw Alexandra waarom hij verloren had. Angst voor ons had hij niet maar ja… thuis is wat anders… Sterkte Moreno.
Bord 6: Onze tijger, gepensioneerd alleskunner, chocomelk drinkende stukkenschuiver oftewel Ed.
Tjonge jonge wat had hij er vanavond zin in, super serieus achter het bord, af en toe opkijkend met een air van “zien jullie wel hoe goed ik bezig ben” beet hij van zich af en was op weg naar de zege.
Toen had zijn tegenstander de gore moed om te vragen “accepteert u remise?” Tandenknarsend, rookwolken uit zijn oren blazend vroeg hij aan mij (met een moordend blik in zijn ogen) “hij wil remise, moet ik dat accepteren?’ Na wederom zeer intelligent drie seconden naar zijn stelling te hebben gekeken adviseerde ik hem “kill and attack”. We hebben het geweten, toren eindspel en zijn tegenstander werd vermorzeld. Onze Ed was bijna net zo trots op zichzelf als wij op hem waren.
Dan onze parkeerheld op bord 7, zenuwachtig en een geweldig gebrek aan zelfvertrouwen, wat zo jammer is. Onze Inno is een zeer sterke speler alleen begint hij om de twee minuten aan zich zelf te twijfelen, wat overigens nergens voor nodig is in het schaken. Gelukkig heeft hij deze makke niet als hij in de lucht vliegt met zijn passagiers, anders zouden er menig benauwde uurtjes uitbreken. Strijdend ten onder gegaan, volgende keer iets meer zelfvertrouwen (misschien twee biertjes vóór de wedstrijd i.p.v. na) en menig tegenstander zal het onderspit delven.
Bord 8 Michiel, hij mocht met wit waar hij zich eigenlijk niet op voorbereid had. Flitsend kwam hij uit de opening, zette zijn tegenstander volledig onder druk, had een geweldige aanval maar waar was zijn loper op c1, had deze drempelvrees, was de loper vastgeplakt, onzichtbaar of gloeiend heet? Deze had zijn aanval wederom een beslissend effect kunnen geven. Om de een of andere reden heeft Michiel “loperangst”. Uiteindelijk na hele gemene blikken mijnerzijds heeft hij deze loper in stelling gebracht en kreunend maar glimlachend de winst behaald.
Op dat moment was de stand 4-3 voor Amsterdam West, dus was de partij van mij, de teamcaptain, alles beslissend of wij nog een puntendeling uit het vuur zouden slepen.
In een kamikaze, paardachtig leeuwachtig Dame gambiet op bord 5 kwam ik stukken slechter uit de opening. Met uiterste precisie, wilskracht en intelligentie heb ik mijn tegenstander uiteindelijk tot opgeven gedwongen. Luid enthousiast werd ik door mijn teamleden en toeschouwers toegejuicht, op de schouders genomen en bedolven onder complimenten, consumpties en hapjes. Zelfs waren er leden die mij uit wilden roepen als held van de dag, maar dat heb ik waardig geweigerd. Dit alles had ik dolgraag gewild, alleen de realiteit was dat mijn tegenstander niet kwam opdagen en ik een vrije avond had.
Gelukkig was het wel een hele leuke avond met een terechte eindstand, tevens wil ik de wedstrijdleider nog bedanken voor zijn uitstekend presteren deze avond. Hij heeft zich nergens mee bemoeid, geen enkele op- of aanmerking gemaakt. Kortom we hadden het gevoel dat hij niet aanwezig was. Ger, onze dank hier voor.
Met vriendelijke groet van uw altijd vrolijk en bescheiden teamcaptain,
Geert
